بعد پا گذاشتنت توی خزان

حنجرم خاموش است

و من از دوری تو بی طاقت

همه دمهای گلويم سوزان

همه چشمها گريان همه لبها لرزان

هر نفس آتشی ازروح و دلم می گذرد

بعد تو هيچ مرا ياري نيست

  نه كه ياری كه دياری هم نيست

بعد تو زندگی هم نتوان كرد

زندگی كردم اگر اجباريست

بعد تو رنگ غروب است همه روزوشبم

چشمه ی چشم منم طوفانيست

كه در آن خاطره ی چشم تو ام نورانيست

بعد تو پنجره ام ميشكند

جرم آن نقش های تكراريست

بعد تو خانه برام  زندانيست

همه اش بوی تو و ياد تو و خاطره ات

روی ديوار هايش عكس چشمان توام نقاشيست

و بروی قلبم صد هزار دوستت دارم حكاكيست

بعد تو مرگ مرا آزاديست

و رهاييست ازين خلوت و اين تنٔهايی

چه كسی ميداند

                                                    انتهای غم اين فاصله چيست ؟